10 Ekim 2011 Pazartesi

adam

sandım ki sen, geveze konuşmaklarımın daimi durağı,
saydım ki sen, gitmek üzere eylemlenmelerimin kal diyen yanı..
ikilemlerimin bir karara bağlanmayan acı tarafı,
ama tüm ikiliklerden çıkabilen masum yüzlü çocuk gülümsemem...
sen sandım İstanbul'u.. sen sandım şehre veda ederken batan güneşi...

korkulardan kahkahalara geçişlerin dramatik adı,
yalnızlıklardan çoklu yalnızlıklar biriktirmenin şehirlicesi
ama hep korkmuş, hep yalnız kalmış bir çocuk kaldın da
ben yine sen sandım şehri... kocaman ve heybetli..
değişken karakterimin yansımasından öteye geçememişken,
ben seni şehir sandım bee
hem sevmenin hem de nefretin tadını alışım sandım seni şimdi..
yarı yolda kalmışlığım oldun sen de, ben seni adam sandım...

10.10.2011


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder