22 Temmuz 2010 Perşembe

hep özendim pervaneye, bu yüzden oldu zihinsel karmaşıklıklar(!) ya da kalp içi karmaşıklıklar

bir pervaneye biçildi yaşam döngüsünün gerçekliği
ya da sadece çizilmeye çalışıldı..
ve insanoğlu özendi hep bir pervaneye..
ölümüne sevmeye...
gitmek eylemini hayata geçirememenin verdiği hırsla
yaklaştı ışığa..
yaklaştı...
yaklaştı...
ve yaklaştı sadece..
bilmeden sonunu..
aslında bilinçli bir bilmeyişle...
bilmemek istedi sonunu..
bilseydi gider miydi yanacağını bile bile ışığa...
giderdi belki
ama işte o zerre kadar tereddütü yaşamak için
ve aşkına leke düşürmemek için bilmemiş gibi yandı...

Not: ben Leylâ' ya da özenmiştim...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder